Niejednokrotnie w trakcie postępowania sądowego bywa tak, że od chwili wniesienia wniosku o uregulowanie kontaktów z dzieckiem do ostatecznego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie mija długi okres czasu, a podczas jego trwania jeden z rodziców nie ma możliwości utrzymywania osobistych relacji z dzieckiem.

Sytuacja taka może spowodować osłabienie więzi emocjonalnej pomiędzy małoletnim, a jego rodzicem. Rozwiązaniem sytuacji może być wniosek o zabezpieczenie kontaktów z dzieckiem w trybie art. 730 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego.
Wniosek o zabezpieczenie wnoszony jest zatem najczęściej w sytuacji, gdy nie ma możliwości realizacji kontaktów z dzieckiem, z uwagi na działania podejmowane przez osobę, pod której pieczą dziecko pozostaje, powodujące niemożność wykonywania kontaktów przez osobę do nich uprawnioną. Wniosek taki jest uzasadniony więziami z dzieckiem, a także tym, że brak możliwości spotkań byłby zagrożeniem dla dobra małoletniego.
Udzielenia zabezpieczenia kontaktów z dzieckiem na czas trwania postępowania można domagać się w piśmie inicjującym postępowanie (np. w pozwie o rozwód) lub już w trakcie postępowania. Zabezpieczenie takie polega na uregulowaniu kontaktów z dzieckiem, względnie ich ograniczeniu lub zakazaniu.
Wniosek o zabezpieczenie kontaktów zgłoszony w piśmie rozpoczynającym postępowanie jest wolny od opłaty sądowej. Natomiast wniosek złożony już w trakcie postępowania podlega opłacie stałej w wysokości 40 zł (art. 68 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych).
Obowiązujący od niedawna przepis art. 7561 k.p.c. przewiduje, że w sprawach dotyczących kontaktów z dzieckiem sąd orzeka w przedmiocie zabezpieczenia po przeprowadzeniu rozprawy, chyba że chodzi o wypadek niecierpiący zwłoki. Postanowienie o zabezpieczeniu w sprawach dotyczących kontaktów z dzieckiem może zatem zapaść w zasadzie tylko po przeprowadzeniu rozprawy. Jednakże w przypadkach niecierpiących zwłoki, a więc gdy dobro małoletniego wymaga niezwłocznej ingerencji sądu, postanowienie o zabezpieczeniu może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Rozpoznanie wniosku na rozprawie powinno być zatem zasadą i wówczas zgodnie z art. 737 k.p.c., rozprawę należy wyznaczyć tak, aby mogła odbyć się w terminie miesięcznym od dnia wpływu wniosku. Termin ten ma jednak charakter instrukcyjny.
Rozpoznając wniosek w przedmiocie zabezpieczenia na rozprawie, sąd ma możliwość wysłuchania również drugiej strony, czy też małoletniego. Rozprawa stwarza ponadto okazję do wspólnego z rodzicami ustalenia kontaktów z dzieckiem na czas trwania postępowania w sposób, który jest akceptowany przez obydwie stron. Zaakceptowane przez rodziców tymczasowe kontakty sprawiają, że spawa nie przenosi się wraz z zażaleniem jednej ze stron do wyższej instancji, a sąd może przystąpić do merytorycznego rozpoznania sprawy. Ponadto jest to także swoisty test dla rodziców, pokazujący w jakim stopniu są oni w stanie zgodnie współpracować w interesie dziecka i wypracować takie rozwiązanie, które zarówno umożliwia kontakty rodzica z dzieckiem, ale także uwzględnia obawy co do realizacji praw przez rodzica , który na stałe z dzieckiem nie przebywa.
Zgodnie z art. 7562 k.p.c., uwzględniając wniosek o zabezpieczenie przez uregulowanie sposobów kontaktów z dzieckiem, sąd, na wniosek uprawnionego, może w postanowieniu o udzieleniu zabezpieczenia zagrozić obowiązanemu nakazaniem zapłaty określonej sumy pieniężnej na rzecz uprawnionego na wypadek naruszenia obowiązków określonych w tym postanowieniu. W tym przypadku stosuje się odpowiednio art. 5821 § 3 k.p.c., który stanowi, że w razie uzasadnionej obawy naruszenia obowiązków wynikających z postanowienia o kontaktach przez osobę, pod której pieczą dziecko pozostaje, lub osobę uprawnioną do kontaktu z dzieckiem albo osobę, której tego kontaktu zakazano, sąd opiekuńczy może zagrozić nakazaniem zapłaty oznaczonej sumy pieniężnej, stosownie do zasad określonych w art. 59815:
1)  osobie, pod której pieczą dziecko pozostaje – na rzecz osoby uprawnionej do kontaktu z dzieckiem lub
2)  osobie uprawnionej do kontaktu z dzieckiem albo osobie, której tego kontaktu zakazano – na rzecz osoby, pod której pieczą dziecko pozostaje.